همیشه خودتان را جای مخاطب بگذارید. واقعا حاضر میشوید متنی را بخوانید که پر از پاراگرافهای طولانی است و با نگاه کردن به صفحه، لشکری عظیم از مورچههای سیاه در حال رژه رفتن روی صفحه سفید ببینید؟
حتی اگر به این موضوع اعتراف نکنید در عمل، در صدم ثانیه، چنین صفحهای را ترک خواهید کرد.
همه ما خاطره خوبی از کلاسهای درسی که در آن استاد، یکبند و بیتوقف حرف میزد، ندارید. ارتباط یکطرفه به طور کلی چیز خوبی نیست.
به این نکته توجه کنید. اگر در نوشتن خود مانند همان استاد پُرچانه و پر فیس و افاده ،یک بند حرف بزنید و حتی نفس نکشید و هیچ نقطه و بخشی از متن را به سؤال یا درگیر کردن مخاطب اختصاص ندهید، او دقیقا مانند همان دانشجویی می شود که به ساعتش زل می زند تا ساعت کلاس تمام شود .
باید تلاش کنید تا در حین تولید محتوا و نوشتن، مدام مخاطب را درگیر بحث کنید. هر چند خط یکبار، او را در ذهن خودتان مجسم کنید و خودتان را به جایش بگذارید و ببینید که چطور میتوانید او را در مسیر خواندن با خود همراه بسازید.